Als je kind geboren wordt gaat er als moeder heel veel door je heen... Ook de zin "als ze maar gelukkig wordt." Eigenlijk is dat het het allerbelangrijkste. En gezondheid natuurlijk. Al heel jong was mijn dochter L. anders. Veel last van woede, waarbij zichzelf pijnigen een grote rol speelde. De dokter sprak over een extreme gedragsstoornis. Hier praten we over een 2 jarig meisje. Kreeg een boekje mee met tips. En mocht naar bureau jeugdzorg voor meer hulp. Al snel volgde de intake. En ook al snel volgde de verhalen over jeugdzorg. Ik werd bang gemaakt. Straks plaatsen ze haar uit huis. Mijn angst zorgde ervoor dat ik niet ben teruggekeerd. Moeizame jaren verstreken. De woede verdween niet, maar daarnaast had ze ook hele goeie periodes.
Toch na heel wat jaartjes hebben we de stap genomen richting jeugdzorg. Haar "anders" zijn heeft voor veel pesterijen en nog meer woede en meer verdriet geleid. Na veel heen en weer slingeren, zijn we terecht gekomen bij Entrea. Daar werd een onderzoek gedaan door 2 psychologen. Hun ontdekte woede door depressie afkomstig van oud zeer. Dit heeft L. verdrongen. Een bepaald geluid, geur of voorwerp kan het verdriet van die periode weer naar boven brengen. Alleen het verdriet... De oorzaak zal ze zich niet herinneren.
Na thuishulp van Entrea waar we geen reet aan hadden zijn we toch weer bij jeugdzorg terug gekomen. Wat is het vinden van de juiste hulp toch verschrikkelijk moeilijk! We werden doorverwezen naar Karakter in Zetten. En daar werd gekozen voor opname op de jeugdpsychiatrie. Een wachttijd was er wel, maar hulp was in zicht! Het waren lange maanden. Maar uiteindelijk kon ze naar huis werken. Met thuisbegeleiding -IPG- en haar openhartige gesprek waarin ze ons vertelde dat ze op meisjes valt en zich een jongen voelt. Is het heel lang goed gegaan. Tot de afgelopen weken. Wederom richting jeugdzorg. Opname in Nijmegen leek -ook volgens L.- de beste oplossing. Ook de genderpoli is geen overbodige luxe. Ze wil zo niet verder leven. Ze wil momenteel helemaal niet meer... regelmatig is hier politie en andere hulpverlening om haar op andere gedachten te brengen. Maar dit werkt niet. En nu hebben we het punt bereikt midden in de nacht richting de crisisdienst te gaan. Iets wat we wilden voorkomen. Haar woorden: "Alle hulp komt te laat"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten