Zo ben ik niet

Mensen kijken me na.

Praten over me.
Niemand die me vraagt hoe het echt zit.
De leugen wordt gelooft.
En begrijpelijk!
Er is tenslotte een bewijs.
Heb van alles geprobeerd om te kijken hoe dit zit.
Om het tegendeel te bewijzen.
Dit kan niet van mij afkomstig zijn...
Zo ben ik niet.

kinderen, ouderen en dieren
Dat is waar ik voor door het vuur zou gaan.
Ik huil bij ieder verhaal over mishandeling of sterfgeval.
Ieder geval is er in mijn ogen 1 teveel.
Ik wens een kind dood gaat er rond.
Dit kan niet, echt niet
Zo ben ik niet.

En toch is het bewezen...
Ik ben gaan zoeken
Op Internet naar de manieren hoe dit kan.
Net als hun kan ik het niet vinden.
Ik kan mijn onschuld niet bewijzen.
Ik hang mezelf nog liever op dan zoiets te zeggen.
Want zo ben ik niet.

Dat de mensen in kwestie boos zijn over mijn bewezen uitspraak.
Begrijp ik maar al te goed.
Ik zou ook woedend zijn!
Met iemand die zoiets zegt kun je niet bevriend zijn.
Het is alleen niet van mij afkomstig.
Zo ben ik niet

Ik heb me er een tijdje rot over gevoeld.
Met onrecht kan ik niet omgaan.
De persoon die het echt gezegd heeft is blij.
Ze was harteloos.
Ze heeft geen idee hoe het is als je kind sterft.
Inleven is niet haar sterkste kant.
En ook haar gun ik het niet dat verdriet te moeten beleven.
Zo ben ik niet.

Een "vriendschap" is door claimen en roddels stuk gegaan.
En ik ben blij dat ik daarmee gebroken heb.
Dat zegt toch al genoeg?
Ik heb zelf een leven
en wil me niet met anderen bezighouden
Zo ben ik niet

Ik ga niks meer uitzoeken.
Ik ga niks meer proberen te bewijzen.
Ik ga me niet meer druk maken om wat anderen geloven.
Ik hou me bezig met mijn gezin
En mensen die me echt kennen.
Want die mensen weten wat ik heb doorstaan.
En dat ik niet zo ben....

wat is er mis?

Alles valt me de laatste tijd zwaar... Weet niet wat ik voel...
Moe, verdrietig en boos.
Door deze vervelende gevoelens ben ik prikkelbaar en kan ik niks meer hebben. Zou willen dat het anders was dat het allemaal veranderde. Wat is er toch mis? Is het omdat er de laatste tijd zoveel gebeurd? Ik denk het. Er gebeurd te veel. Ben altijd sterk geweest maar nu voel ik me gebroken . Ik wil weer mijn oude Ik zijn. Hoop dat de weg daar naartoe niet te lang is.

Niet volmaakt

Mijn leven is niet volmaakt, 

mijn leven is niet compleet. 

                          Maar ik ben hoe ik ben, 
                         ik ben zoals ik moet zijn. 

Je moet me accepteren zoals ik ben. 

                          Ik ga niet veranderen, 
                niet voor jou en niet voor anderen. 
                   
                  Mijn verleden was een drama, 
                mijn verleden was een puinhoop. 

Mijn toekomst word het geluk, 

het geluk wat mijn leven doet veranderen. 

                             
                             Ik leef met de tijd, 
                       en zie wat het me brengt, 
             alles is anders, dan dat ik verwacht.
                  
                  Alles wat ik heb meegemaakt, 
  en alles wat mij tegemoet komt neem ik voor lief. 
                         Alles word vergeten, 
              en de meeste dingen vergeven. 

Verleden tijd is iets dat is gebeurt, 

iets wat ik ga vergeten...

Ongelukkig

Als je kind geboren wordt gaat er als moeder heel veel door je heen... Ook de zin  "als ze maar gelukkig wordt." Eigenlijk is dat het het allerbelangrijkste. En gezondheid natuurlijk.  Al heel jong was mijn dochter L. anders. Veel last van woede, waarbij zichzelf pijnigen een grote rol speelde. De dokter sprak over een extreme gedragsstoornis. Hier praten we over een 2 jarig meisje. Kreeg een boekje mee met tips. En mocht naar bureau jeugdzorg voor meer hulp. Al snel volgde de intake. En ook al snel volgde de verhalen over jeugdzorg. Ik werd bang gemaakt. Straks plaatsen ze haar uit huis. Mijn angst zorgde ervoor dat ik niet ben teruggekeerd. Moeizame jaren verstreken. De woede verdween niet, maar daarnaast had ze ook hele goeie periodes.

Toch na heel wat jaartjes hebben we de stap genomen richting jeugdzorg. Haar "anders" zijn heeft voor veel pesterijen en nog meer woede en meer verdriet geleid. Na veel heen en weer slingeren, zijn we terecht gekomen bij Entrea. Daar werd een onderzoek gedaan door 2 psychologen.  Hun ontdekte woede door depressie afkomstig van oud zeer. Dit heeft L. verdrongen. Een bepaald geluid, geur of voorwerp kan het verdriet van die periode weer naar boven brengen. Alleen het verdriet... De oorzaak zal ze zich niet herinneren.
Na thuishulp van Entrea waar we geen reet aan hadden zijn we toch weer bij jeugdzorg terug gekomen.  Wat is het vinden van de juiste hulp toch verschrikkelijk moeilijk! We werden doorverwezen naar Karakter in Zetten. En daar werd gekozen voor opname op de jeugdpsychiatrie. Een wachttijd was er wel, maar hulp was in zicht! Het waren lange maanden. Maar uiteindelijk kon ze naar huis werken. Met thuisbegeleiding -IPG- en haar openhartige gesprek waarin ze ons vertelde dat ze op meisjes valt en zich een jongen voelt. Is het heel lang goed gegaan. Tot de afgelopen weken. Wederom richting jeugdzorg. Opname in Nijmegen leek -ook volgens L.- de beste oplossing. Ook de genderpoli is geen overbodige luxe. Ze wil zo niet verder leven. Ze wil momenteel helemaal niet meer... regelmatig is hier politie en andere hulpverlening om haar op andere gedachten te brengen. Maar dit werkt niet. En nu hebben we het punt bereikt midden in de nacht richting de crisisdienst te gaan. Iets wat we wilden voorkomen. Haar woorden: "Alle hulp komt te laat"

Mijn toom

Het hebben van  kippen is zo leuk, ben al een jaar superblij met mijn toom.
Bestaande uit 6 hennen: Lizzy, Snowy, Keetje, Olli, Josje en Shirley. En Arie haan, die ik vorig jaar als lelijk kuiken overkocht  van de buren en die inmiddels al heel wat nageslacht heeft verwekt.

Ja het hebben van kippen is leuk. Maar er is natuurlijk ook een keerzijde...
Ik begon met Lizzy (buff), een wat ouder kuiken. Die eigenlijk door de toom van de buren verstoten werd.  Natuurlijk kon ze niet alleen blijven dus kocht bij dezelfde buren 3 kuikens... Een witte (snowy) grijze (Keetje) en een porselein haantje (Arie). Heerlijk om die gezellige ukkies rond te hebben lopen. Eigenlijk waakte Lizzy over het jonge grut en ze volgden haar helemaal.  We hebben een groot hok en ik besloot 2 kuikens bij te halen. Dit werden er uiteindelijk 3. Zwart/witte (Olli) patrijs (Nugget later Downey) en een porselein (Kwebbel)
Ik was bij de keerzijde hè? Moet niet afdwalen natuurlijk! Hier komen ze:
-Nugget bleek een kromme snavel te hebben. Dat is een reden om ze af te laten maken omdat die zichzelf nooit zouden kunnen redden. Mijn hartje had Nugget gestolen, niets afmaken! Met liefde verzorgen en het wordt een grote kip, niet moeders mooiste maar dat maakt niet uit. We doopte haar om tot Downey.  Later bleek Downey een haan! En moest ik alsnog afscheid van hem nemen.  (Kreeg daar van de verkoopster als troost wel hen Josje voor terug)

-Kwebbel arme Kwebbel, ik wil mijn kippen kroost naar buiten laten en dan de ren schoffelen.. Doe het deurtje open en bam! De steel van de schoffel valt op Kwebbel... Helaas heeft ze het niet gered.

Kocht later overigens nog een geweldige krulveer buff (Shirley)

Alles gaat goed met de kuikens en uiteindelijk heb ik een kleurrijke toom.

Dan komt het eieren leggen. Zonde om ze allemaal op te eten dus samen met buuf schaffen we een broedmachine aan. We kochten broedeieren en we legden er een paar van onze eigen kippen in. Helaas was er van de gekochte broedeieren maar 1 bevrucht. Van mijn eigen kipjes allemaal. Na 21 dagen was Ik de trotse eigenaar van 3 kuikens. De eerst geborene noemde Ik Noor (naar mijn zus die dezelfde dag en chemokuur onderging) Deze wilde ik uiteraard ook zelf houden. De 2e kreeg van Destiny de naam Iris en de derde de gekochte blauwe koekoek kreeg van Ron de naam Liesje.

Weer een keerzijde is dat Noor een haantje is. Hij kan dus niet bij ons blijven.

Een week later kwamen er nog 4 kuikens. Gelukkig kerngezond.
1 ei kwam niet uit en dat heb ik opengemaakt. Spijt als haar op mijn hoofd! Want het kuiken erin leefde nog wel! helaas stierf het kort daarna.  Met alles ging het goed, Josje, Snowy en Keetje lagen gezellig broeds te wezen. Een ontzettend spannende tijd.

De eerste eitjes komen uit... Josje werd trotse mama van 8 prachtige kuikens.  Wat vertederend om te zien die jonge leventjes.  Maar ook moeilijk voor iemand die het nooit eerder heeft meegemaakt.
En helaas is er een grove fout ingeslopen tijdens de dagelijkse routine. Ik had het luikje van het hok open gedaan om de kippen naar buiten te laten. Ik wist dat de kuikens moeder zouden volgen en zoniet dan  zou moeder terug gaan naar haar kroost. Dit ging direct finaal mis.  2 kuikens waren mama gevolgd... De bleef achter. 1 kuiken viel van het trapje in de waterbak van de grote kippen en kon er niet uit. Wij hebben dat te laat opgemerkt.  Dit arme dier heeft het niet gered.  Het 2e kuiken heeft lekker bij mama gelopen.  Althans dat hadden we gehoopt. Het arme zieltje werd achter gelaten omdat moeder terug naar boven was gegaan om zich te bekommeren over de 6 andere kuikens.  Haar vonden we verstijfd onder het kippenhok. Ik schrok me rot toen ik de 2 levenloze diertjes zag. Verschrikkelijk! Toen ik goed keek, zag ik bij het kuiken onder het hok heel langzaam het vleugeltje heen en weer gaan.
Ik heb het snel opgepakt en tussen mijn decolleté gestopt.  Ondertussen maakte Ron een kooitje klaar met een warme lamp erboven. Na anderhalf uur ging het weer staan en was de allerbeste oplossing de warmte van mama weer aan haar te geven. Gelukkig is het met "stiffy" (daar hebben we het naar omgedoopt) helemaal goed.

Ook Snowy heeft inmiddels kuikens gekregen 5 stuks... eventjes leek het erop dat ze niet zo'n goede moeder was. Terwijl haar kuikens beneden aan het piepen waren was Snowy weer terug op het nest gedoken. Gelukkig is dat na het weghalen van de broedbak helemaal goed gekomen.

En dan Shirley...
Ze was heerlijk aan de scharrel geweest en ging het nachthok in. Ik keek even en zag dat mevrouw bij Snowy en haar kuikens ging zitten. Sjah dat kan natuurlijk niet hè? Dus ik haal haar weg en leg haar in het broedhok, die inmiddels leeg was. Ik keek later weer om te kijken of ze netjes is blijven zitten. En zie haar naar adem happen. Ik riep Miranda erbij en die zei gelijk dat Shirley aan het stikken was.  Ron belde direct de dierenarts. Dit konden we niet aanzien. Eenmaal daar aangekomen mochten we gelijk doorlopen. Ze had het zo slecht en het leek op legnood. Ze hebben haar pijnstillers en calcium ingespoten. En hebben haar in een couveuse gelegd met extra zuurstof. Rond 18:00 uur werden we gebeld... Shirley had haar eitje gelegd en ze ademde weer rustig. We mochten haar ophalen.  We zijn de auto ingestapt en reden richting Lienden. Afgerekend en we konden gaan. Maar buiten begon ze direct weer vreemd te ademen en weg te zakken.  Hup! Direct liepen we weer naar binnen. Wederom ging het slecht met haar. De dierenarts keek met grote vraagtekens. Hij snapte er niets van. Hij vertelde dat hij haar opnieuw extra zuurstof zou geven en in de couveuse zou leggen. Maar 2 minuten later kwam hij al nee schudden naar binnen. Ze stikte en het enige wat hij kon doen was euthanasie. Dat was het dan. ..Shirley was niet meer. Het enige wat overbleef was het eitje. Die wilde ik in de broedmachine laten uitbroeden... Helaas Het was een onbevrucht.

Het leven met kippen is geweldig. Maar de chaos en vervelende gebeurtenissen die kuikens met zich meebrengen is niet meer leuk. De een is te zwak, de ander dood gepikt, platgewalst of door de hond dood gebeten.  Heb nu 2 kuikens onder de lamp binnen. 1 met spreidpoten die ik een 2e kans wil geven. En 1 die ik zwak vind ogen en geen risico's wil laten lopen bij haar mama.  En zijn we de oorlog begonnen tegen die ellendige bloedluizen...

Onder tussen heb ik dus nog maar 5  hennen en een haan, 7 kuikens uit de broedmachine.  Josje loopt met 6 kuikens, Snowy nog maar 1 en Keetje heeft 4  kleintjes en onder de lamp 2 stuks.  Ben reuze benieuwd of het nu verder zonder ellende kan verlopen.  Ben het beu alleen maar narigheid te moeten meemaken...

My mind is a mess

If my mind was a book,
nobody can read it.
 If my mind was a forest
nobody can see it.

If my mind was a room,
nobody can clean it.
My mind is a mess,
nobody can read it.

My mind is a mess,
nobody can see it.
My mind is a mess,
Nobody can clean it!

dagje ziekenhuis met zus (chemo) 2 mei 2014

6:15 uur ging mijn wekker.
We besloten D. te laten slapen. Na wat koffie toch maar het besluit genomen om haar wakker te maken. Dan kan L. blijven liggen zonder door haar kleine zusje wakker gemaakt te worden.

7:15 uur  we vertrekken richting Veenendaal.

7:40 uur Aangekomen bij pap, mam en N. Ze hadden me voor de zekerheid al gebeld. Om te vragen of ik me niet verslapen heb. Ze zaten vast in de stress toen ik de telefoon niet opnam. Ik zat in de auto en had hem dus niet gehoord.

8:20 uur  taxi Leewis is gearriveerd. Samen gaan we gezellig achterin zitten. We rijden via Leersum omdat er iemand anders ook naar het UMC moet.

8:50 uur Aangekomen bij het UMC even snel een peukje doen. Dat moet ik toch op peil houden

9:30 uur  De eerste afspraak die we hebben is bij afdeling radiologie. Een echo van de bult in haar hals. Dit schijnt en cyste te zijn die 3 bij 5 cm was
En ook zagen ze daar een klier met afwijkend weefsel. Dit wordt tijdens een afspraak met een andere arts aangeprikt en leeggezogen.

11:00 uur we mogen bij de oncoloog komen. We bespraken uiteraard hoe de vorige keer verlopen was. We kregen te horen dat haar bloed goed was en de chemo door kon gaan. Ik kon de vraag stellen die ons allen bezighield. Wanneer wordt er onderzocht of de chemo zijn werk doet? Dit doen ze als de kuren voorbij zijn. Ze hebben alles weggehaald tijdens de operatie, met deze chemo's doden ze de misschien overgebleven cellen.  net als vele andere varianten is dit ook een kanker die terug kan keren. Uiteraard blijft ze onder controle, maar grijpen pas in wanneer ze er last van krijgt. Natuurlijk schoot N. in de stress.... Deze kanker heeft ook misschien wel jaren zijn kans gehad, straks ben ik te laat? Volgens de arts zijn ze dat niet. Het is een moeilijk te herkennen soort, waar ze niks mee kunnen zolang er geen symptomen zijn. Nu maar hopen dat ze gelijk heeft.  Ik was gerustgesteld. N. overduidelijk niet. Gelukkig heb ik haar ook wat kunnen geruststellen.

11:20 uur  we worden eindelijk naar een kamer gebracht. Kamer 41 werd het met naast ons nog een mevrouw die ook een chemo moest ondergaan.
Eerst werd er een zak aangesloten om te spoelen, dit duurde 15 min. Daarna een zak waar ze slaperig van werd. Ik vroeg of ik dat ook mocht, konden we samen dutten hihi, de verpleegkundige grapte gezellig met ons mee. Slaperig werd ze niet. We hebben gezellig zitten kletsen. Toen die zak leeg was werd de chemo gestart. Omdat N. alle andere keren een allergische reactie op de kuur kreeg, werd er de eerste 10 minuten in een laag tempo toegediend. Ze reageerde goed! goddank! Een slagje sneller voor een kwartier, ook dat pakte goed uit. En half uur nog een slag sneller, ging prima. De rest werd in gewoon tempo gedaan. Door deze manier duurde het een uur langer dan gewoonlijk, maar het is goed gegaan en daar gaat het om. De tijd ging best vlot. Ondanks dat ze rond kwart voor 7 pas afgekoppeld werd. We hebben het gezellig gehad. gelachen, gek gedaan en goede gesprekken gehad. Ook met de mevrouw die naast haar lag.  Helaas was de chemo voor haar alleen maar om haar overgebleven tijd wat te rekken.

19:00 uur  taxi terug is gearriveerd. Tijd om huiswaarts te keren

Mijn lange dag in het ziekenhuis is zeker niet tegengevallen. Vond het fijn met haar samen te zijn. Hoop dat zij het net zo fijn vond

Mijn ouders

We zien dat het teveel is. We zien dat het te zwaar is. En toch klagen ze niet.
oud, vermoeid en met pijn staan ze klaar voor haar klaar. Ons aanbod de taken over te nemen hebben ze afgeslagen. Wat huishoudelijke taken durven ze nu eindelijk wel aan ons af te staan. Maar de zorg voor mijn zus willen ze zelf doen. Het doet me veel om ze zo te zien. Hoop dat de rust snel weer komt voor deze kanjers....Respect

Meisje van 4

Al een hele dame ben je, ons meisje.
Volgende maand mogen we je 5e verjaardag vieren.
Je wil al zo graag groot zijn. En alles gaat zo goed. En dan ineens krijg je in je bedje een "ongelukje".
Het is je al meer dan een jaar niet meer overkomen. Je wil niet weten hoe trots ons dat maakt. Nu gebeurde het een keertje wel. Je schaamte raakt me. Mama heeft snel je bedje en jou verschoont. En nog even extra gezegd dat het niet erg is. Je bent nog maar een meisje van 4...